De term Textus Receptus (Latijn voor "ontvangen tekst") verwijst naar een reeks gedrukte Griekse teksten van het Nieuwe Testament. Deze vormden de fundamentele basis voor de belangrijkste protestantse Bijbelvertalingen die tijdens en na de Reformatie het licht zagen.

Hoewel de Engelse King James Version en de Nederlandse Statenvertaling historisch gezien de meest prominente voorbeelden zijn, was de invloed van de Textus Receptus universeel in heel Europa. Ook moderne revisies blijven trouw aan deze tekstuele bron. Belangrijke nationale vertalingen zijn:

Duitsland Lutherbijbel
(Vanaf de editie van 1522)
Engeland Tyndale-bijbel
(De fundering van de Engelse Reformatie)
Frankrijk Bible d'Olivétan
(1535, later de basis voor Ostervald)
Hongarije Károli-bijbel
(Gáspár Károli, 1590)
Italië Diodati-bijbel
(Gepubliceerd in 1607)
Nederland Herziene Statenvertaling
(2010, "revisie" Statenvertaling)
Polen Brest-bijbel
(Mijlpaal in de Poolse Reformatie, 1563)
Portugal Almeida-vertaling
(João Ferreira de Almeida, 1681)
Spanje Reina-Valera
(De 'Biblia del Oso' van 1569)

DeOorsprong

Het begon allemaal in 1516, toen de Nederlandse humanist Desiderius Erasmus de eerste gedrukte editie van het Griekse Nieuwe Testament publiceerde. Zijn werk legde de fundering voor wat de standaardtekst van de protestantse wereld zou worden.

"In de 16e en 17e eeuw werd deze tekst beschouwd als de zuivere weergave van de woorden van de apostelen, doorgegeven door de eeuwen heen."

Waarom'Receptus'?

De naam verscheen pas in 1633 in een editie van de gebroeders Elzevier. In het voorwoord schreven zij: "Textum ergo habes, nunc ab omnibus receptum" (U heeft nu de tekst die door iedereen is ontvangen).

Belangrijkste Edities:

  • Erasmus (1516-1535)
  • Robertus Stephanus (1550)
  • Theodore Beza (1598)
  • Elzevier (1633)
  • Scrivener (1894)

Kenmerken:

  • Byzantijnse tekstvorm
  • Basis voor Reformatie-bijbels
  • Standardisatie van de Griekse tekst